Dün anneanne ve dedeye yemeğe gittik. Ama yemeğin gerçek konukları biz değildik. Gerçek konuklar anneannenin dayısı, benim büyük dayım, Yaprak’ın ise büyük büyük Şemsettin dayısı ve büyük büyük Sevgi yengeydi. Hava yağmurlu olduğu için yürüyerek gidemedik ve üzüldük.

Ama anneannelere vardığımızda neşemiz yerine geldi. Yine anneanne Yaprak’a oyuncak almıştı. Bir de oradaki oyuncakları koyabileceğimiz kocaman sepet  vardı ve bizimki sepeti elinden bırakmadı. Anneannenin dediğine göre sepet Zeytin’in de favorisiymiş. Habire içine girip yatıyormuş.

Yemek balık, deniz mahsulleri ve sebze ağırlıklıydı. Yaprak ızgara levrek ve jumbo karideslerini hapur hupur yedi. Patates ezmeyi de sevdi ama enginar ve kereviz salatasına dokunmadı. Sarı biberlerden de tattı ama pek beğenmedi.

Anneannemiz Yaprak neye dokunup, neye dokunmaması gerektiğini öğrensin diye birçok aksesuvarını artık ortada tutuyor. Ara ara bizimki onlara doğru hareketlense de ben atmaca gibi uçuyorum üstüne. Yaprak kuşum pek bir mutluydu dün, hepimize çiçekler koklattı, yeni oyuncakları ile oynadı, kucaktan kucağa gezdi, iki saat kadar da uyudu.

Akşam eve yürüyerek döndük, öğlenden kalan içimizdeki ukteyi yok ettik

Tags: 22 aylık bebek gelişimi, ataman aral, emel aral, şemsettin kantörün, sevgi kantörün

4 Nisan 2007′de sevgili anneannem Leman Batur’u 86 yaşındayken kaybetmiştik. Onun aramızdan ayrılmasından bir hafta sonra ise ben Yaprak’a hamile olduğunu öğrenmiştim. Doğanın kendisini yenilemesi döngüsünün canlı birer parçası olmuştuk adeta. O günden bu güne aradan iki yıl geçti. Şimdi Yaprak kucağımızda oturuyor ve biz 6 Nisan’da toprağa verdiğimiz anneannemi anmak üzere dört nesil bir araya geldik; anneannemin hayattaki tek erkek kardeşi Şemsettin dayı ile yengemiz Sevgi abla, annem, babam, ben ve Yaprak …  pardon ve tabii ki Zeytin.

Biz, bu birlikteliğe Yaprak’ın öğle uykusundan biraz geç uyanması nedeniyle biraz gecikerek dahil olabildik. Evden içeri girer girmez ise evin dev kedisi Zeytin yine kıskançlık krizine tutuldu ve kendisinden Yaprak’a kayan ilgiyi tekrar üzerine çekebilmek için yapmadık numara bırakmadı. Dedemizin dediğine göre arka odalarda kestirirken Yaprak’ın geldiğini duyduğu anda meydana çıkıyormuş Zeytin. Zeytoş kızımla ciddi bir rekabet içinde ama bizimki olayın farkında değil.

Yaprak ilk başta bir parça yabancılık hissetse bile kısa süre sonra hem Şemsettin dayının, hem de Sevgi ablanın kucağından inmez oldu. Ardından da gitti dedesinin kucağına oturdu. Gördüğü yoğun ilgiden çok memnun kalan Yaprak börek ve kek yiyerek karnını doyurmayı da ihmal etmedi. Günün ilerleyen saatlerinde biraz yorulan minik böcek sırtüstü yere yattı. Zeytin de gidip onun yanına aynı şekilde sırtüstü uzanınca çok şaşırtıcı ve bir o kadar da harika denilebilecek görüntü ortaya çıktı ama ben maalesef bu anı çekemedim. Hemen hemen aynı kiloda ve boyutlarda olan Yaprak ve Zeytin’in bu hallerini bir ömür hiç unutmayacağım.

Tags: 16 aylık bebek gelişimi, ataman aral, Leman Batur, şemsettin kantörün, sevgi kantörün, zeytin aral