Bugün boğazda iki kuş gördüm.

Birinci kuş yediklerini püskürterek annesini deli eden, ağlarken garip garip sesler çıkartan, ayna karşısına dikilip kendisi ile söyleşen Yaprak. Birincisi evdeki huysuzlukları ile annesini bezdirip, sokağa çıktığının beşinci dakikasında uyuya kaldı. Boğazda esen kuvvelice rüzgar bile kendinden geçmiş canavarı kaldıramadı. Annesi aslında memnundu. Sabahtan beri bir nefes alabilmişti sonunda. Denize, köprüye, gemilere ve karşı kıyıya bakarken mutlu oldu, “ne aydınlık” dedi kendi kendine. Biraz da endişelendi, “acaba daha kalın birşeyler mi giydirseydim ponpona” diye düşünmeden edemedi.

İkinci kuşsa sizin de gözünüzün tam içine bakan ve “ne bakıyorsun ? hiç mi martı görmedin hayatında ?” deyip asabileşerek kanatlarını kabartan çırpı bacaklı sivri gaga. Bir aşağı, bir yukarı o kadar çok dolaştı ki, kıyıda oturan herkes işi gücü bırakıp onu seyretmeye başladı. Gerçekte Martı ‘Muzaffer’ memnundu hayatından, fiyaka yapıyordu etrafa, “Ben istersem uçarım, siz uçamazsınız” diye.

Sırtımızı tarihi yarımadaya verdiğimizde manzaramız işte böyle idi. İstanbul ne güzel değil mi ? Dolmabahçe Sarayı önündeki meydanı Cumhuriyetin 85. yıldönümü nedeniyle bayraklarla donatmışlardı. Bayraklar rüzgarla beraber bir öyle bir böyle savruluyordu. Yaprak uyandığında onları çok izledi. Kırmızı renk ilgisini hep çekiyor. Nerede kırmızı görse dakikalarca takılır.

Ritz Carlton Hotel’in yarattığı görüntü kirliliği ise insanın içini parçalıyor. Anadolu tarafında yeni yıkım kararı çıkan Acar Sitesi gibi, şunu da keşke ortadan kaldırabilseler. Altına konacak dinamitleri büyük keyifle ben ateşlemek isterdim doğrusu  …

Tags: Anne Blogları, dolmabahçe sarayı, İstanbul