Yaprak Kurban bayramının ilk günü sabah babaanesi ve büyükbabasına gitti. Orada halası ve iki kuzeni Lara, Mina ikizler ile güzel vakit geçirdikten sonra babasının kucağında uyuklayarak eve döndü. Yaprak’ın uyanması, yemek yemesi giyinmesi derken ancak öğleden sonra saatlerinde anneanne ve dedenin bayramlarını kutlamak üzere yola çıkabildik. Havalar soğuyor. Yol boyunca yüzümüze doğru esen keskin rüzgara karşı yürümek artık eski günlerdeki gibi saatlerce parklarda vakit geçiremeyeceğimizin habercisi.

Anneanne ile dede Yaprak’ı öpücükleri ve sevgi tezahuratları ile karşıladılar. Yaprak’da onlara mutluluk çığlıkları ile cevap verdi. Hemen minik boncuğun oyuncak sepeti ortaya çıktı, bizimkinin onu dağıtması sadece üç beş saniyesini aldı. Ardından teker teker bütün parçaları hatırlamak istercesine elden geçirdi. Bu arada biz de anneanne ile sohbet ettik. E, bu fotoğrafta biri eksik ? …dedemiz ? … peki dedemiz ne yapıyordu dersiniz ? O ise meğerse bizden habersiz salonun öbür ucunda oturtduğu yerden fotoğraflarımızı çekiyormuş. Yukarıdaki fotoğrafta kare ası gibiyiz; Anneanne, ben, Yaprak ve Zeytin, çok tatlı

Bu fotoğrafı ise Yaprak’ın sehpa üstünü karıştırma belgesi olarak saklayabiliriz. Anneanne biz gelmeden önce sehpaların üstündeki ve etraftaki kırılacakları kaldırıyor ama eğer kalem, telefon defteri gibi gözden kaçanlar varsa Yaprak bu unutkanlığı hiçbir zaman affetmiyor

Tags: 12 aylık bebek gelişimi, ataman aral, emel aral, zeytin aral

Son bir haftadır Yaprak’ı anneanne ile dedeye bırakarak diş tedavisine gidiyorum. Kanal tedavisi ve diş temizliği işlemlerim bugün itibariyle bitti. Buradan doktorum Bünyamin Beno Çukran’a teşekkür ediyorum. İnşallah arayı tekrar 4,5 yıl açmam da başıma çürükler gelmez !. Tedavim üzerine şahsi blogum Aya Merdiven Kurduk.biz‘de ayrıca yazacağım.

Anneannesi Yaprak’a sıkılmasın diye meyve sebzelerle dolu oyuncak sepet ve ahşap geometrik şekiller almış. Bizimki hepsine bayıldı. İlk başta büyük bir ciddiyetle teker teker oyuncakları inceledi, sonra her birini dört tarafa dağıttı. Tabii ki Yaprak’ın anneannelerdeki favori oyun arkadaşı Zeytin. Birbirlerine çok yaklaşmasalar da birbirleri ile çok ilgililer. Bizimki dakikalarca dikiyor bakışlarını, elini uzatıyor, garip garip sesler çıkarıyor ( belki de kedi sesi çıkarmaya çalışıyor), Zeytin ise Yaprak’a sürünerek yanından geçiyor, ona bakıyor, miyavlıyor. Bir garip flört işte onlarınki

Zeytin 10 yaşında erkek bir kedi. Elbet daha ilk yaşından itibaren en büyük rakibi evdeki diğer erkek babam yani Yaprak’ın dedesi oldu. Yukarıdaki fotoğrafta Zeytin iki ayağı üzerinde doğrulmuş vaziyette ve havadaki iki patisini kullanarak dedenin kocaman eli ile mücadele ediyor. Bu boğuşma dakikalarca devam ediyor. Biz bu görüntüyü çok gülerek yıllardır izleriz ama Yaprak ilk kez bugün şahit oldu bitmez mücadeleye. Çok şaşırdı, adeta dondu kaldı. Ben de “bu görüntü kaçmaz” diyerek cep telefonumla anı yakalayabildim.

Tags: 11 aylık bebek gelişimi, ataman aral, Dt. Bünyamin Beno Çukran, emel aral, Hayvan dostlarımız, zeytin aral

Dün Güney İtalya gezisinden yeni dönen anneanne ile dedenin yanındaydık. Yaprak’a Bari yakınlarındaki huni evlerin olduğu kasabadan çok nefis bere, atkı almışlar. Minik ponpona hediyesi çok yakıştı, yakında onları giymeye başladığında fotoğraflarını da çekeceğim.

Dün her zamanki gibi ev karıştırma ve dağıtma faaliyetlerine devam ettin. Ben de seni sürekli takipteydim ve yukarıdaki kareler senin sehpa üstünü karıştırırken yakalandığını belgeliyor. Sehpanın üstünde bulduğun bir şeyi ağzına attın ve yuttun, çıkartacak zaman olmadı, dilerim yiyecek birşeydi.

Zeytin dün yine merkez meşguliyet noktalarından biriydi. Sık sık yanına giderek ona dokundun, heyecanladın. Zeytin’de anneannenin sana olan sevgisini çok kıskandığı için siz ne zaman beraber olsanız yanınızdan ayrılmadı. Komik bir çekememezlik hikayesi; bebekle kedi.

Anneannenin sana oynaman için getirdiği tatlı tahta kedinin çok uzun olan kuyruğuna karşı duyduğun şaşkınlık ve sonra da onunla olan mücadelen görülmeye değerdi doğrusu.

Tags: ataman aral, emel aral

Dün anneanne ile dedeyi görmeye gittik. Beş ay sonunda yazlıktan yeni döndükleri için halen İstanbul’a alışmaya çalışıyorlardı. Evde hummalı bir temizlik vardı. Biz de bu çalışmanın ortasına bomba gibi düştük.

Dün itibariyle Yaprak tam 10 aylık oldu. Ne çabuk geçiyor zaman diye düşünürken kızımdaki büyük gelişmeleri de izlemek ve kaydetmek çok hoşuma gidiyor. Mesela artık son bir aydır “al-ver” oyunu oynuyoruz. Bir objeyi ( çorap, dişlik olabilir) defalarca biribirimize alıp veriyoruz. Ben ona teşekkür ediyorum, o da sanırım büyük bir iş yaptığının farkında olduğu için objeleri büyük coşku mimik ve jestleri ile bana uzatıyor. Hatta dün anneannesi ile de bu oyunu oynadı.

Bütün bu güzellikler arasında beni kaygılandıran gelişmeler de olmuyor değil. Yaprak’ın son on gündür bana çok bağımlı oynamaya başladını hissediyorum. Sürekli yanıma gelip bacağıma tutunarak ayağa kalkıyor,bana sesleniyor, huysuzlanıyor, ilgi bekliyor. Ben de onu yere oturtarak 3-5 dakika onunla oynayıp kalkıyorum. Bu durum akşam saatlerinde daha yoğunlaşıyor. Hatırlıyorum, ablam Başak yeğenim Eda 2-3 yaşında iken çok yakınırdı, “Üstümde yaşıyor” derdi. Yaprak’da mı aynı kıvama doğru ilerliyor diye düşünceler alıyor beni. Ne de olsa bütün gün başbaşayız. En üst fotoğrafta yine benzer bir durum sözkonusu. Bu sefer de başını bacağıma dayamış anlatıyor da, anlatıyor … Anneannelerin dönmesi bu yüzden çok iyi oldu. Ben ve babası dışında sürekli göreceği insanlar oldu etrafta. Halası ile kuzenleri Lara ve Mina’yı da görüyor ama sıklıkla değil.

Bir diğer en çok yapmayı sevdiği şey altı değişirken bizim büyük yatağımızda azmak. Yatağın yumuşak olmasından dolayı kendini bir sağa atıyor, bir sola, benim onu kucağımdan yatağa doğru atmama (!) ise deliriyor. Altının değişeceğini anlyor ve yatağa yaklaştığımızda yay gibi geriyor vücudunu, ben de hafifçe yataktaki yastıkların üstüne bırakıveriyorum onu. Poposu yıkandıktan sonra geri yatağın üstüne koyduğumda bir daha küçük canavarı yakalayıp altını bağlayabilmek için bayağı uğraşmam gerekiyor.

Yaprak’ın bir başka çok sevdiği şey ise başkalarının yemeklerine ortak olmak. Dün anneanne elinde keşkül ile salona gelip oturduğunda bizimki hemen antenleri kabarttı. -Kim, ne yiyordu orada ?-. Derhal pedallara yüklendi ve soluğu anneannenin dizinin dibinde aldı. Anneannenin keşkülünü öyle afiyetle yedi ki, sonununda anneanne “bana yiyecek birşey kalmayacak” diye yakındı. Fotoğraf ise anneanne henüz kendisinin aç kalacağının farkında olmadığı bir an çekildi. Eğer beş dakika sonra bu fotoğrafı çekse idim, fotoğraftaki karakterlerin duruşları çok farklı olacaktı !

Tabii Yaprak hanım anneannelerin evine ilk yabancılığı üstünden atınca derhal evi keşfe çıktı. Fakat bu keşif onu sıklıkla ağlattı, bizi güldürdü. Kokoş bakışları yerde hızlı hızlı emekledikten sonra birden durup kafasını kaldırdığında nerede olduğunu bilemediği için korktu ve ağlamaya başladı. Onu kucağına alıp şapur şupur öperek teskin etmek ise yine annesine düştü.

Tags: 10 aylık bebek gelişimi, ataman aral, emel aral

Bayramın son gününde ilk başta benim dayıma ardından da yazlıklarından dün dönen anneanne ile dedeyi ziyarete gittik.

İlk olarak uzun süredir yurtdışında ve Heybeli Ada’da olan dayım ve Fatma Tülin abla’nın kapısını elimizde çiçeklerde çaldık. Onların bu Yaprak’ı ilk görüşleri. Tonton ortama iki üç dakika içinde uyum sağlayıp derhal keşife başladı elbet. Sehpa üzerlerindeki aksesuvarlar derhal kaldırıldı. Ama Yaprak’ın en hoşuna giden %100 camdan ana sehpa oldu. Etrafında dolandı, neresinden bakarsa baksın karşıyı gördüğünü farkedince çok şaşırdı, eğildi baktı, altına girdi baktı, üstünen baktı

Ne yazık ki uzun süredir ilk karşılaşmanın yoğunluğu ile fotoğraf çekmeyi unutmuşum . Bir daha ki sefere artık. Dayınlardan ayrıldıktan sonra anneanne ile dedenin evine doğru hızlı hızlı Nişantaşı’na çıktık. Yolda “galiba cep telefonumu dayınlarda unutttum” diye aklımdan geçti. Aklımdan geçen bir süre sonra doğru çıktı, belki telefonu almak için bugün uğradığımızda dayımla Fatma Tülin abla evde olurlarsa birkaç fotoğraf çekebilirim.

Anneanne ve dede Yaprak’ı çok büyümüş buldu. Ne de olsa onu 2,5 aydır görmüyorlardı. Onların bıraktığından beri en önemli gelişme Yaprak’ın emeklemesinin ardından ayağa kalkmasıdır sanırım. Hatta şu anda eşyalar arasında tutuna tutuna dolaşabiliyor. Ayrıca dört tane dişi çıktı ve saçları da gürleşti.

Yaprak anneannelerde biraz yorgunluktan, biraz açlıktan huysuzlandı. Karnı doyup, kısa süreli kestirmeden sonra “canavar” yüzünü gösterdi, evin içinde saldırmadık köşe bırakmadı. Allah’tan anneanne etraftaki büyük kırılabilecek eşyaları kaldırmıştı. Elbet bunca ‘yeni’ arasında Yaprak’ın favorisi Zeytin oldu. Zeytin’i fotoğrafta görüldüğü gibi sonunda ‘kuytuda kıstırdı’ ve üstüne atladı Zeytin o kadar ağırbaşlı ve akıllı bir yaratık ki, kendisine yönelik olan bu ateşli saldırıya cevap vermedi ve yerinden hızlıca kalkarak uzaklaştı. Anneanne sonrasında iki taraf arasında fotoğrafta görüldüğü gibi barış anlaşması imzalanmasını sağladı

Tags: ataman aral, emel aral, Enis batur, Fatma Tülin Öztürk, zeytin aral

Minik Yaprak’ın en sevdiği aktivitelerden birisi gün içinde en az iki defa salıncağa binmek. Ben de bu aktiviteden çok hoşlanıyorum çünkü sallanmak Yaprak’ın uykusunu getiriyor ve sonrasında bir-iki saat ben de dinlenebiliyorum.

Artık sahilde daha uzun kalabiliyoruz. Genelde ilk uzun deniz seansımızın sonunda Yaprak denizin içinde, omzumda uykuya dalıyor. Kısa süreli bu kestirmeyi fotoğraflamak çok eğlenceli. Dört küçük çocuklu aile yantana denize giriyoruz. Yaprak çocukların en küçüğü. Her gün yoklama verircesine eş zamanlarda kumsalda buluşup gürültülü bir şekilde birlikte yüzüyoruz. Yaprak’ın bu kalabalık ilk arkadaş grubunda Derin (fotoğrafta), Ceren ve Kerem kardeşler var. Önümüzdeki günlerde onlarla birlikte fotoğraflarımızı da blogumuza ekleyeceğiz.

Anneanne Yaprak’la bütün gün çok ilgileniyor. Anneannenin arkadaşları da; Serap ve Hülya Teyzeler sık sık Yaprak’ı görmek için geliyorlar.

Tags: 7 aylık bebek gelişimi, Datça Aktur, emel aral

Bugün Anneanne birlikte Starbucks City’s de manzaraya karşı kahvelerimizi yudumladık. Sen biraz kestirdin, biraz kucakta oturdun sonra huysuzlandın.

Anneanneden ayrıldıktan sonra biraz Nişantaşı’nda gezdik. Ardından yol üzerindeki Maçka Park’ının üst bölümünde (diğer bölümleri ilgimizi çekmiyor !!!) hep oturduğumuz yerde yemyeşil ağaçları seyrettik, etrafta koşuşan kediler ile eğlendik, tepemizde şarkılar söyleyen kuşları dinledik. Derken yanımızdan geçen bir çiftten fotoğrafımızı çekmelerini istedik, onlarda bizi kırmadı

Yaprak’ı yatırdıktan sonra biraz da kendimizi çekelim dedik. Herhalde flaş kullanmamalıydık.

Tags: 5 aylık bebek gelişimi, emel aral, ilhan kişioğlu, ipek aral kişioğlu, Starbucks, Yaprak Kişioğlu

Bugün ablam Başak ve yeğenim Eda Ankara’dan geldiler. Eda 15 tatili boyunca İstanbul’da kalacak. Kardeşim Alp’de akşamdan kalma bir vaziyette aramıza katılınca maaile bir araya gelmiş olduk. (damatlar hariç). Alelacele kurulan öğlen sofrası Yaprak’ın ilk toplu yemeği oldu. Eda’nın süt dişleri dökülmeye başladığı için ona “Dişsiz Canavar” ismini taktık. Annem torununa ayak uydurup bütün dünyaya “barış” diyor. İşte biz böyle bir ömür yedik, içtik, büyüdük, serpildik … artık Yaprak’da bu akışın bir parçası … hoşgeldin Yaprak Hanım aileye

Tags: 1 aylık bebek gelişimi, alp aral, ataman aral, başak dede, eda dede, emel aral, ipek aral kişioğlu, Yaprak Kişioğlu

Yaprak’ın en çok gitmeyi sevdiği yerlerden birisi de anneannesi ile dedesinin yanı. Annesi Nişantaşı’nda yürüyüşe çıktığı zaman Yaprak’a onlar bakıyor. İşte dün bu ziyaretlerimizden birini yaptık. Hava değişikliği hem Yaprak’a, hem de annesine iyi geliyor doğrusu…

Bu fotoğrafa bakınca ne kadar büyüdüğünü farkediyorum. Dile kolay, 41 günlük oldun. Anneannen sana “Kırkbir kere maşallah” dedi.

Tags: 1 aylık bebek gelişimi, ataman aral, emel aral

Sabah hastanedeyiz 08.12.2007

Öğleden sonra hastaneden çıktık – 08.12.2007

9.12.2007

Evdeyim, yaşasın – 10.12.2007

Anneannelerde 13.12.2008

14.12.2007

16.12.2007

Tags: 0 aylık bebek gelişimi-yeni doğan, ataman aral, emel aral

7 Mayıs 2007, İpek ile İlhan hayatlarını birleştirmek üzere imza atıyorlar. Bütün sevdiklerimiz, birkaç eksikle de olsa yanımızdalar. İlhan Hollanda’dan geldi üç gün önce, 3 gün sonra da geri dönecek. Bazen bazı şeyler böyle hızlı olmalı ki, çok kafa yormasın. Herkese tavsiye olunur.

Tags: alp aral, ataman aral, Ayşın Yöntemli, başak arak, emel aral, Enis batur, Fatma Tülin Öztürk, ilhan kişioğlu, ipek aral kişioğlu, mehtap durmuş, Nevra Taşdemir Işık, samet samedi