Yaprak’la saat 20:30′da uçaktan indiğimizde bizi anneanne, dede ve Eda karşıladı. İlk yorgunluğumuzu atmak üzere biraz eve uğradık. Sadece bir gece kalacağımız için ne Bodrum’un, ne de Bodrum evinin gece manzarasının keyfini pek çıkartamadık. Zaten fotoğraftada görülebilen demir parmaklıklara Yaprak canavarı ikinci dakikada tırmanmaya kalkınca balkon kapısı da tümüyle kapandı. Kısacası bu yıl Bodrum’un bize göre olmadığını anlamış olduk, içimiz rahat etti.

Ertesi sabah yani 1 Temmuz’da saat 09:30 Datça feribotuna yetişmek üzere evden çıktık. Yaprak’ın feribotta geçireceği 3 saat güzel başladı. Feribot hareket etmeden önce Yaprak önde, ben arkada bayağı dolandık güvertede. Hareket ettikten sonraki ilk dakikalar da çok güzeldi. Ama açık alandaki rüzgar ve denizdeki dalga arttıkça etrafta dolaşmak zorlaştı, biz de feribotun kapalı bölümüne geçtik. Elbetteki bu değişiklik Yaprak’ın pek hoşuna gitmedi.

Feribotta bulunan bütün .ocuklar kısa süre sonra kapalı bölmeye geldiler. Çocukların hepsi Yaprak’dan oldukça büyüktü ama aralarıdan Ada bizimkinin mızmızlanmasına herhalde çok üzülmüş olacak ki, yanındaki küçük, sevimli çantasından bir sürü “miniş” çıkartmaya başladı. Bu sevimli oyuncaklar bizimkinin de çok hoşuna gitti. Derken oyuna Eda’da katıldı ve yolculuğun ilk saatini neşeli bir ortamda geçirmiş olduk. İkinci saat ise aynen uçaktaki dakikalar gibi pek bir sevimsiz geçti. Ve artık ben tam pes edecekken Yaprak koltukta uyuyakaldı. Böyle zorlu zamanlarda  hızır gibi yetişen gücün Tanrı olduğuna gerçekten inanıyorum

1 Temmuz Yaprak’ın dedesinin yaşgünü. Bu yaşgününde dedesinin yaşgünü pastasını Eda yapmıştı. Akşam yemeği sonrasında dedemiz “bir pastam bile yok” diye hepimize sitem ederken önüne şarkılar eşliğinde pastasını çıkartınca hem bayağı şaşırdı, hem de çok sevindi. Eda yaptığı pasta çok beğenilince çok mutlu oldu. Eh, bu kutlamamızı fotoğraflamayı da ihmal etmedik.

Tags: 19 aylık bebek gelişimi, Datça-Bodrum feribotu, eda dede