Yaz boyunca akşam üstleri en sık yaptığımız şeylerden biri de Eda’nın odasında partilemekti. Kimi zaman Eda odasını balonlarla süsledi, kimi zaman anneanne bize kek yaptı. Her partide televizyondaki müzik kanallarını açıp gönlümüzden geldiği gibi dans ettik, hatta tepindik. Yarışmalar yaptık, oyunlar oynadık. Yaprak ara sıra Eda’nın defterlerine resim çizdi ! Saatlerin nasıl geçtiğini hiç anlamadık bile. 
Yaprak ilk kez dün kendi kendine denize girdi. Bugün de ilk defa denizin her zaman dümdüz olduğu küçük koya gittik. Denizin bu durgunluğu Yaprak’ın da hemen suya girmesini sağladı. Bol bol yüzdük, zıpladık, hopladık …
Yüzme sonrasında kumsalda bir aşağı, bir yukarı koşturan Yaprak ardından suların içine bir oturdu, pir oturdu. Onu kaldırmak mümkün olmadı. Onu bisküvi yeme bahanesiyle gölgeye aldıktan sonra toplu bir fotoğrafımızı da çektirmeyi ihmal etmedik.
Saat 12:30 olduğunda iki canavarda “mama, acıktım” demeye başlayında sahildeki Burgerking’e gittik. Yemeklerimizi alıp onları afiyetle midemize indirdik 
Yaprak yemek sonrasında yan masamıza gelen ve parkda da arkadaşlık ettiği 2,5 yaşındaki Ayşegül ile oynadı, berabar koşuşturdular, birbirlerine uffflarını gösterdiler.
Saat 14:00′e doğru dedemizi aradık ve geldi bizi aldı. Bu yorucu deniz sefasının ardından eve varır varmaz Yaprak kendisini uyumak üzere yatağına attı ve deliksiz iki saat uyudu.
![Reblog this post [with Zemanta]](http://img.zemanta.com/reblog_e.png?x-id=8db5dcff-d949-47eb-927f-b8303c4845bc)
Geçen gün denizde Yaprak’ı Eda ile birlikte kuma gömdük. Yaprak bu duruma çok şaşırdı. Bizi merakla ne yapıyoruz diye izledi ama bir oyun oynandığının farkında olduğu belliydi. Hiç kımıldamadı ve bütün bacaklarının kumla kaplandığı ana kadar bekledi, ardından bir de elindeki kürekle üstünü düzledi. Yaprak’ın kuma gömülmesi bittikten sonra aynı işlemi Eda’ya da yaptık. Yaprak yoğun şekilde kum taşıdı ve Eda’nın üstüne son kuleleri dikerken de sabırla bekledi. Çünkü sahilde en sevdiği şelerden biri kule devirmek. Sonrasında Eda her nekadar kulelerini savunmaya çalıştıysa da Yaprak’ın gazabından kurtulamadı 
Alp dayı Temmuz ayının ikinci haftasından itibaren onbeş gün boyunca Aktur’daydı. Ama bizimle kalmadı, hergün eve uğradı, bizimle yemek yedi. Yaprak’ın dayısına en çok yaptığı şey ona uzun uzun, yarı şaşkınlık ve yarı anlamazlık içinde bakmak oldu. Bu uzun bakışma sürecinden sonra ancak onunla oyun oynamaya başlayabildi. Belki Alp dayının tatilin başında numaralı gözlüğünü kırmasından dolayı gözünde sürekli “blues borthers” modeli numaralı güneş gözlüğü ile oturması, belki de gür sesi ürküttü küçük böceği. Alp’de az değil, bizimkinin üstüne üstüne gitti hep. (16.07.2009)
Tags: 19 aylık bebek gelişimi, alp aral, ataman aral, Datça Aktur, eda dede
Bugün Datça’da çok rüzgar vardı. Rüzgarın yönüde sık sık değiştiğinden deniz biraz soğuktu. Fakat bu olumsuz koşullar Yaprak’la beni durduramadı. Kendimizi bir solukta sahile attık. Bir değişiklik yapıp Yaprak’a bikinisini giydirmedim. Kızım şimdi çıplak dolaşmalayacak da ne zaman dolaşacak? İlk işimiz hemen tırmık, kürek ve kovayı kapıp inşaata girişmek oldu. Sahilde iki ayrı yerde havuz yaptık, kale yapamadık çünkü her diktiğim kuleyi küçük canavar anında bozdu, top oynadık, denize girdik ve biraz da fotoğraf çektik. Serin esen rüzgarın bize sıcaklığı hissettirmemesi nedeniyle Eda gelene kadar iki saattir deniz kenarında olduğumuzu farkedemedik. Eda’nın gelmesiyle eşyalarımızı toparladık ve evimize döndük.
Dört günlük yazma arasında elimde tonlarca fotoğraf birikti. Elbet onları da blogumuza ekleyeceğim ancak bugün bir fotoğraf çektim ki, benim için çok önemli.
Klasik akşamüstü park gezintimizi noktaladığımız market önünde ben taşlara oturmuş, Yaprak’sa bisikletinde dondurma yiyorduk. Birden uzaktan tanıdık iki sima yaklaştı : Sevil ve Serpil. Her ikisi de benim hayatım için çok önemli ve değerli iki insan, iki dost. Öyle bir dostluk ki evveliyatı 25 yıla dayanır. Biz Yaprak’la bir ay boyunca Datça keyifi yaparken onlar işleri nedeniyle birkaç gün sonra dönmek zorundalar. İnsan birden eski yazları, aylarca beraber geçirilen güzel dakikalara hatırlamadan edemiyor.
Önümüzdeki iki gün içinde bir akşam Yaprak’ı alıp onlara gitmeyi ve anneleri Nuran teyzeyi ziyaret etmeyi planlıyorum. İnşallah planımda bir aksama olmaz.
Tags: 19 aylık bebek gelişimi, Datça Aktur, Nuran Dinçer, Serpil Dinçer, Sevil Dinçer
Eda akşam yemeğinden sonra Derin’in yaşgünü partisine davetli. İkimiz gidip Derin için çok güzel bir hediye aldık. Eda ayakkabılarını giyme vakdi gelinceye kadar çok mutluydu. Bütün yazı ayağında çeşit çeşit parmak arası tokyolarla geçiren yeğenim, üstündeki kıyafete uygun kırmızı şık sandaletler önüne gelince birden “bunları mı giyeceğim?” diye bozuldu. Giymeyi uzun süre reddetse de benim zorumla sandaletleri sonunda ayağına geçirdi.
Eda’yı partiye bırakmadan önce “haydi bir fotoğrafınızı çekeyim” dedim. Eda’nın ayağından kaynaklı mutsuzluğu direkt yansımış kameraya. Bizim canavarın ise neden ağladığı meçhul. Anneanne de ise Eda’ya “bak ne güzel oldun” şeklinde moral vermeye çalışıyor ama nafile … (14.07.2009)
Tags: 19 aylık bebek gelişimi, Datça Aktur, eda dede, Emal Aral
Bugün dedemiz bizi deniz kenarında bol bol görüntüledi. Yazı yazmaya gerek yok, fotoğraflar ve üstlerine düştüğüm kısa notlar yeterince anlatıyor sahilde geçirdiğimiz zamanı…
Bugün itibariyle Yaprak bütün deniz ürkekliğini üstünden attı. Hatta atmak bir yana neredeys içinden hiç çıkmadı. Kah simidinin içinde, kah sığ suda, kah annesi ile yanak yanağa deniz suyunun keyfini çıkardı. Kısa süre sonra tatlı su böceğini denizden çıkarmakta zorlanacağımı düşünmeye bile başladım
Bugün Yaprak denize de girmekle beraber bolca vakdini deniz kenarındaki taşları denizin içine atmakla geçirdi. Hem sabah 10:00, hem de akşamüstü 18:00 seanlarında elinde kovası ve tırmığı ile, adeta bir uzman ciddiyetinde, gözüne kestirdiği her taşı inceledi ve atalabildiği en uzak nokta yani 30 santim ilerisine fırlattı. Bense aman attığı taş kendi kafasına gelmesin diye hop oturup hop kalktım.
Denize girmek faslımız ise çok ilginç. Bazen elimden tutuyor ve beni kendi boyun hizasına gelinceye kadar suya sokuyor. “Hadi kızım gel, simidini takalım” deyince basıyor çığlığı. Herkes soruyor “denizden pek hoşlanmadı galiba ?”, “yok” diyorum, “henüz denizle arasında olan ilişkiyi çözebilmiş değilim, ilerleyen günlerde inşallah”
Bu arada minik kuş eve alıştıkça alıp başını mahalle keşfine çıkmaya başladı. Elbet çok da haz etmediğim bir gelişme bu. İşte yukarıdaki fotoğraflarda böyle bir gezme esnasında yoldan çevrilen yaramaza ait. “Yapppprakkk, nereye?” diye bağırıyorum, gülüp geri yürümeye başlıyor. Altta bez, tabanlar çıplak pek bir şık olur bizimki canım ?!
İlk durağımız park
İkinci durağımız orman, biraz top oynamak, biraz doğa ile yakınlaşmak
Üçüncü durağımız ikinci oyun parkımız
Dördüncü durağımız Ördekli derenin ördekleri
Tags: 19 aylık bebek gelişimi, bebek oyunları, Datça Aktur, eda dede
Bugün denize C mahallesinin kumsalından girdik. Sahilin ince kum olması Yaprak’ın denize girmesini kolaylaştırır diye düşündük. Eda ile beraber elimizde kazma kürek hemen inşaat faaliyetlerine giriştik Yaprak yanımızda otururken. Biz her tarafımız kum içinde boğuşurken, minik su canavarı da hem bizi izledi, hem kendi kendine etrafa kum atmaya başladı. Ben onu denize yakın bir konuma oturtunca ilk başta mızmızlandı ama sonrasında bayağı dalgalarla haşır neşir oldu ağlamadan.
Dakikalar ilerledi, biz Eda ile Datça kalesini büyütürken, Yaprak’da yüzü, saçları da dahil olmak üzere bütün vücudunu kumlara buladı. Temizlenme vakdi geldiğinde üçümüz birlikte kendimizi sulara attık. Ve bu sefer Yaprak ağlamadı. Başta biraz tedirgin oldu ama sonrasında yüzünde memnun bir ifade ile simidine sarıldı, ayaklarını çırptı.
Böylece bugün itibariyle Yaprak hanımın denize girmeyi reddetme ısrarını kırmış olduk. Belli ki önümüzdeki günlerde deniz kenarında çok daha eğlenceli dakikalar bizi bekliyor.
Aktur’daki ilk tam günümüzde saat 10:00 civarı hazırlanarak kumsala gittik. Yaprak’ı bol bol koruma yağı ile sıvadıktan sonra heyecanla bu yıl denizle arası acaba nasıl olacak diye gözlemlemeye başladım. Geçen yıl Yaprak 6 aylıktı ve tam bir su kuşuydu. Omzumda uykuya dalana kadar denizde kaldığımız günler olmuştu.
Ama bu yıl işlerin pek öyle olmayacağını anlamam çok sürmedi. Bizimki ilk dakikalarda ayağını bile suya sokmayı reddetti. Bende onu kıyıya oturttum ve kürek kova ile oynamaya başladık. O eline aldığı kumları ileri fırlattı, bense küçük bir havuzcuk yaptım. Kuzen Eda da bana yardım etti. Dakikalar geçti, baktım bizimkinde hareket yok, belki beni denizde görürse gelmek ister diye düşündüm. Eda ile beraber ilerideki sala yüzmeye karar verdik. Anneannede Yaprak’a baktı. Biz Eda ile salda biraz eğlendikten sonra geri dönüş yolunda Yaprak’a uzaktan el salladım. Kıyıya yaklaştıkça bir baktım minik bebeğim oturduğu yerden hareketlendi ve denize yöneldi. Ben kıyıda durup bekler diye yavaştan aldım ama Yaprak neredeyse koaşarak kendisini bana doğru suya attı. Yüzüstü suyun içine düştü. O kadar şaşırdım ki anlatamam. Hemen onu düştüğü yerden kaldırdım, kucağıma aldım. Minik kuşum beni çok özlemiş olacaktı ki, deniz meniz demedi ve kendisini atıverdi mavi sulara.
Ardından fırsat bu fırsat deyip simidimizi aldık sahilden. Fakat Yaprak bu simitle yüzme olayından hiç hoşlanmadı.
Fazla da onu zorlamadan Yaprak’ı iskeyele doğru götürdüm, oturursa belki daha az mızmızlanır diye düiündüm ama hiçbirşey farketmedi.
Sonuç olarak ilk günkü deniz maceramız pek verimli geçmedi. Kıyıda şezlongda sanki çok yüzmüş de, simidine sahip çıkmış havasındaki pozunu da yakalamadan edemedim su canavarının. Bir de ikimizin fotoğrafını çekeyim dedim ama görüldüğü gibi şemsiyenin sansürüne takıldım bendeniz.
Aktur aynı, sahil aynı, şezlong aynı, ama ya Yaprak ?? … bir koca yıl geçmiş, Yaprak da büyümüş, adeta genç kız olmuş !!!
Tags: Datça Aktur
Yazılarımıza Gelen Son Yorumlar