Bugün ilk defa Likemind’a gittik Yaprak’la. Dün gece sanki ertesi sabahki erken programı sezmişcesine huysuzluk yaptı, bir türlü uyumadı Yaprak hanım. Sabah 8′de başlayan organizasyona geç kalmamak için saatimi 7′ye kurdum. Alarmla beraber benim kalkmam, hazırlanmam, sonra Yaprak’ı uyandırıp hazırlamam saati sekiz etti. Sonuçta ailecek taksiye atladık ve Kanyon’un yolunu tuttuk.

İlhan Kanyon’da bizden ayrıldı. Yaprak’la beraber Starbuck’a vardığımızda ise büyük bir kalabalıkla karşılaştık. Minik canavar başlangıçta biraz ürktü ve kalabalığa girmek istemedi. Onu sakinleştirmenin ardından yavaş yavaş bazılarının yüzülerini Friendfeed’den tanıdığım, bazılarını ise hiç bilmediğim insanların arasına karıştık. Birkaç kişi ile selamlaşıp konuştuktan sonra hemen Yaprak’a yiyecek birşeyler almak üzere servis bölümüne yöneldim.  Ardından da kendimize uygun bir masa bulup yerleştik.

Bizim yerimizi sabitlememizle birçok tanıdığı görmemiz bir oldu. Yaprak kahvaltısını ederken ben de Fundalina, GFK, Müge hanım, Ayşe Musal, Ozan, Zekai Kıran ile sohbet ettim. Ortama ve kalabalığa kısa sürede adapte olan küçük yaramaz kendisine yan masadan bir de arkadaş bulunca iyice özgürlüğünü ilan etti. Sonrasındada  zaten benim yegane yaptığım şey onun peşinden koşuşturmaktı. Kısacası Likemind Yaprak için eğlence, benim için yalan oldu diyebiliriz

Büyük kalabalığın boşalması saat 12′yi buldu. Tam “haydi artık eve dönelim” derken öğle yemeğinin Saray’da yeneceği haberini aldık ve biz de gruba katılmaya karar verdik.

Yemek grubu da kalabalıktı ve yemek boyunca ben geçen ay buluşarak keyifli vakit geçirdiğim Hande ile  bol bol sohbet ettim. E, peki Yaprak ne yaptı diye soracak olursanız, vallahi bilemiyorum. Etrafta onunla herkes o kadar çok ilgilendi ki, kendisine köfte yedirmek dışında fazla münasebetimiz olmadı. Ne zaman ki yemek bitti, herkes evine gitti, biz de kuşumla taksiye binip evimize döndük.

Bugün Likemind’da çok güzel vakit geçirdik Yaprak’la, darısı gelecek aya diyelim ve buradan karşılaştığımız, selamlaştığımız, konuştuğumuz, tanıştığımız herkese selamlarımızı yollayalım. Ayrıca fotoğraflar için Müge hanıma da teşekkür etmeyi unutmayalım

Ayrıca bu “Likemind Terminatörü” ismini Yaprak’a takan Burak Bayburtlu’ya da blogumuzdan el sallayalım. (iki kafadar fotoğrafı)

Tags: 21 aylık bebek gelişimi, ayşe musal, Burak Bayburtlu, fundalina, Hande Başusta, Hasan Başusta, Likemind, Müge Çerman, zekai kıran

Ankara Koleji’nden sınıf arkadaşım Yeşim ve eşi Serdar yıllardır Washington D.C.’de yaşıyorlar. Yaz tatilleri için geldikleri İstanbul’da son iki senedir Yeşim’le görüşüyoruz. Eski arkadaşlıkların tadı, sıcaklığı farklı oluyor. Hayat insanları çok değişik yollara sürüklese de belirli bir frekans hep korunabiliyor.

Bu yıl ise Yeşim bizi ablası Meltem’in evinde ağırladı. Dün akşamüstü Yaprak’la hazırlandık veTrabya sırtlarına doğru yola çıktık. Yeşim bize erken gidersek havuza da girebileceğimizi söylemişti ancak Yaprak on beş gündür şiddetli öksürük ve burun akıntısı yaşadığı için ben suyu soğuk olan havuza girmesini istemedim. Bizimki eve vardığımız andan gecenin bir yarısı uyuyana kadar havuz başından ayrılmadı, bir ara emekler pozisyonuna girip sulara kendini bırakma hamlesi yapsa da tam zamanında yetiştim. Kısacası dün akşamüstü ve gece minik su kuşu için oldukça ızdıraplı geçti

Yeşim’in davetine Ayşe ve yine kolejden Melda’da eşi ve tatlı 13 aylık bebeği Atlas Can ile geldi. Yaprak Atlas’a bayıldı. Atlas bebek yeni yürümeye başladığı için ben bizimkinin ani hareketlerinden biraz ürktüm. Melda’nın eşi Ali Rıza’da Yaprak’la çok ilgilendi. Yeşim’in kızı Maya gün boyunca havuzda eğlendiği için erkenden uyuyakaldı. Kayra ise elindeki şişme top ile hem babası, hem de İlhan’la bol bol oynadı. Yaprak’sa onların oyunlarına müdahil olarak Kayra’nın şimşeklerini üstüne çekti. Küçük kuşum benim arada sırada topu ele de geçirmedi değil

Yemek vakdi geldiğimde Kayra abi olarak hemen tabağındakileri sildi süpürdü. Atlas ve Yaprak ise bayağı zaman geçirdiler önlerindekilerle. Bu arada İlhan da bize katıldı ve o andan itibaren İlhan Yaprak’ın yemeği ile ilgilendi. İlhan’la eş zamanlı olarak Serdar’ın kuzeni Şinasi’de davete geldi.

Her zaman sayılı saat çabuk geçiyor. Yaprak uzun süre uyumamakta direndi ve bitmek tükenmek bilmez enerjisi ile bir aşağı bir yukarı koşturdu. Gecenin son saatlerinde çocukların eli ayakları ortalıktan kesilince ancak biz büyükler rahat rahat sohbet edebildik, bol bol güldük, ben bazı konularda “bilgilendim” …

Eve vardığımızda geceyarısı olmuştu bile ve Yaprak’ı yatağına koyarken “eh, artık sabah geç saate kadar uyursun” dedim sessizce. Ama bu diyen ben miyim? Normalde sabah dokuzda kalkan Yaprak bu sabah 7′de uyandığını haber vermek için bağırmaya başladı odasından. “Pes” dedim içimden ve yarı sürünür vaziyette aldım küçük cadıyı yatağından.

Yeşim, Serdar, Kayra ve Maya’ya buradan tekrar teşekkür etmek istiyorum, bizi bu kadar candan ve güzel ağırladıkları için. Darısı gelecek yıla … ama bakalım gelecek yıla kim, nerede olacak?

Tags: 20 aylık bebek gelişimi, Ali Rıza Bilal, Atlas Can Bilal, ayşe musal, Kayra Yılmaz, Maya Yılmaz, Melda Göknel Bilal, Serdar Yılmaz, Şinasi Yılmaz, Yeşim Sayın Yılmaz

Dün Yaprak’ın tam öğlen yemeğinin sonuna gelmiştik ki telefon çaldı. Arayan Ayşe Musal ve Aslı Uçman’dı.  “Hadi dışarı çıkalım” dediler. Biz de Yaprak’la jet hızında hazırlandık ve buluşma noktasına gittik. Ayşe ve Aslı Yaprak’ı büyük bir sevgi ve coşkuyla karşıladılar. Bizimki başta bu sevgi seli karşısında çok utandı. Ortama alışması biraz zaman aldı. Bu arada biz de Nişantaşı’na çıktık yürüyerek ve kendimize oturabileceğimiz kafe aradık. Sonunda Backhaus’da karar kıldık.

Kendimize çay ve tatlı tuzlu kurupastalar sipariş ettik. Çaylarımızı keyifle içip, sohbet ederken Yaprak hanım kucaktan kucağa dolaştı. O yetmedi yan masalara harekata geçti, elinde çikolatalarla geri döndü.

Biraz etrafta dolandıktan sonraki durak annenin kucağı oldu. Anne kucağında olduğu süre boyunca önümüzdeki şekerlikteki şaker paketleri parçalandı, etraf bir parça dağıldı, pislendi”. Her zamanki gibi “Yaprak buradaydı” imzamızı atmayı elbet ihmal etmemiş olduk böylece.

İki saatin sonunda Yaprak hanımdan nahoş kokular yükselmeye başladı. Bu bize “gitme vakdi” geldiğini işaret etti. Yaprak’a “gidiyoruz” deyince bizimki taktı annesinin çantasını koluna kapıya doğru yöneldi.”Durrr, gitme, daha paltonu giymedin” diye seslendik ona ve dışarı çıkmak üzere topyekün hazırlandık. Yol boyunca güle oynaya ilerledik, İTÜ fakültesinin otoparkından içeri girdiğimizde de minik canavarı pusetinden çıkartıp bizimle birlikte yürümesini özgür bıraktık. Rüzgarlı havada yüzünde kocaman bir gülümseme ile koşuşturdu Yaprak’ım hayatından çok memnun.:D

Günler hızla geçiyor ve bazen Yaprak’ın ne kadar hızlı büyüdüğüne, her konuşulanı anlayabildiğine inanamıyorum. Zaten son bir haftadır ben telefonla konuşurken telefonu elimden alıp o da konuşmaya başlıyor. “Baaa, daaa, buuuu, uuuu, namanııı,” türünden sesler çıkartıyor büyük ciddiyetle. Ben dişlerimi fırçalarken, o da dişlerini fırçalamak istiyor. Artık onun da bir diş fırçası var. “Saç, kulak, göz, yanak, ağız, burun, diş, kol, el, bacak, ayak, parmak” kelimelerini çok rahat anlayıp yerkerini hemen gösteriyor. Üstündeki kazak, hırka cinsi giysileri kendi çıkartabiliyor. Beraber eğilip, kalkmaca oynuyoruz. Dans en büyük hobimiz. Yemeklerini kaşıkla kendi yemeye iyice alıştı. Artık geceleri yatak vakdi okuduğum “On İki Prenses” masalını dinlediğini farkediyorum. Odasındaki radyoyu kendi kendine açıp, müzik dinleyebiliyor. Bisikletine kendi kendine binebiliyor. Dİğer çocuklarla olan iletişimi arttı. Şu an aklıma gelmeyen bir sürü gelişme ile Yaprak bebeğim her gün beni çok çok şaşırtıyor.

Tags: 16 aylık bebek gelişimi, aslı uçman, ayşe musal

Dün Yaprak’la yine çok yoğun bir gün yaşadık. Öğleden sonra saat üç gibi sokağa çıktık. İlk başta parka gittik. İşine biraz mola veren babamız parkta bize katıldı. Maçka parkından sonraki durağımız ise D&R’dı. Bolca kitap, dergi alışverişinin ardından babamızdan ayrıldık ve anneanne ile dedenin evinin yolunu tuttuk. Anneannelere dünkü ziyaretimizin nedeni çok sevdiğimiz ve uzun süredir sohbet edemediğimiz Esra abla ile karşılaşabilmekti. Esra abla Yaprak’ı doğumundan beri çok kısa süreler ile iki defa görmüştü. Yaprak başlangıçta bir parça utansa da Esra ablaya çabuk alıştı. Sohbet sohbeti açtı, zaman hızla geçti. Saat altı buçuğu gösterdiğinde Ayşe Musal ile yaptığımız akşam programına geç kalmamak üzere anneannelerden  seri bir şekilde kalkmak zorunda kaldık. Bu arada da maalesef hep aklımda olmasına rağmen Esra abla ile Yaprak’ın birlikte fotoğrafını çekmeği unuttum. İnşallah bir sonraki görüşmemizde diyelim

Ayşe Musal’la akşam programımız İstanbul Film Festivali kapsamındaki Paolo Sorrentino’nin yönettiği “İl Divo”‘nun gala gösterimine katılmaktı. Planda İlhan’da gece boyunca Yaprak’a bakacaktı ama ilk başta İlhan “biz de Yaprak’la dışarıda yemek yiyeceğiz” dedi, sonra bir de baktık ki onlarda bizimle Beyoğlu’na gelmişler!   ‘Nerede yemek yesek’ diye dolanırken benim çok sevdiğim Deep’de oturmaya karar verdik. Yaprak yemek boyunca çok huysuzdu. Ona ısmarladığımız hemen hemen hiçbirşeyi sevmedi, pusetinde oturmadı. Etrafta gezsin diye bıraktığımızda da, bir baktık başka masaların tepelerine çıkmış ! Kısacası oldukça zorlu geçen yemek faslımızdan sonra biz İlhan ve Yaprak’dan İl Divo’yu izlemek üzere ayrıldık, onlar da baba-kız kendilerine tatlı alıp eve dönmüşler. Dünle beraber Yaprak hanımın bu yılki ilkbahar-yaz sezonu Beyoğlu gecelerine başladığını kabul edebilirz, artık bir sonraki durağımız da Tünel olur herhalde

Tags: 16 aylık bebek gelişimi, ayşe musal, Esra Özkun

Akşam olunca, yılbaşı gecesine özel, sevgili dostum Ayşe Musal’ın Yaprak’a yaşgününde aldığı pijamayı büyük bir keyifle giydirdim bizimkine. Pijamanın kumaşı bu soğuk kış günleri için biraz ince olduğuna karar verdiğimden, boncuğun içine külotlu çorabını giydirmeyi de ihmal etmedim. Minik ponpon üstüne farklı birşeyler giydiğinin farkındalığıyla değişik bir eda ile yürüyerek odadan çıktı. Tabii fırsat bu fırsat diyerek ben kaptığım gibi fotoğraf makinasını başladım çekime. Ama Yaprak o kadar hareketliydi ki, doğru dürüst birşeyleri yakalamak çok zor oldu.

Bir ara hepimiz kendi işlerimizle meşgulken, yani gözümüz böcekten uzaklaşmışken ortalık sessizleşti. Bebekli bir evde sessizlik hiçbir zaman hayıra alamet değildir. Bunu defalarca tecrübe etmiş olmamıza rağmen İlhan’da ben de aynı hataya yine düştük ve sonunda karşımızda üstünü başını ve yerleri bebek yağına bulamış bir bebek bulduk. Pijamanın altı çıktı, eller dirseklere kadar yıkandı ve Yaprak babası ile içeri yollandı. Zavallı anne ise yılbaşı gecesi, iki büklüm yerdeki yağları temizledi, temizledi, temizledi. ….

Tags: 12 aylık bebek gelişimi, ayşe musal, yılbaşı 2009

Dün Ayşe Musal, Evren Gülöksüz, Yaprak ve ben Salvador Dali sergisini görmeye Sakıp Sabancı Müzesi’ne gittik. Bu gezimize İlhan işleri nedeniyşe katılamadı . Sabah saat 11:00 gibi Emirgan’a vardığımızda müzenin girişi boyunca dizili otomobilleri görünce içimden “eyvah” dedim, “çok dolu galiba”. Ama sandığımın tersine girişte hiç beklemeden biletlerimizi aldık ve köşk yolundan yukarı yürüdük. Bu arada girişte Dali’nin Figuras’daki müzesinin meşhur yumurtalı duvarlardan bir küçük örneğini koymuş olmaları çok hoşumuza gitti.

Serginin başlangıçında Salvador Dali’nin hayatının kronolojik olarak anlatıldığı bölümü Yaprak’la ben seri olarak geçtik. Çok fazla insan bu bölümde birikmişti. Benim Dali üzerine önceden bir parça bilgili olmam işe yaradı kısacası. Girişte aldığımız audiodan da ilgimi çeken parçalar üzerine bolca bilgi alabildim. Yaprak tabii ki kısa süre sonra içinde bulunduğumuz loş ama insan dolu mekandan sıkılmaya başladı, huysuzlandı. İlk kurtarıcım yanımdaki biskuvi ve krakerler oldu. Birinci katta bir aşağı bir yukarı yarı resimlere, fotoğraflara bakar, yarı beslenme vakdi geçirir şekilde minik böcekle dolandık. Doğrusu serginin dolaşılması için hazırlanan rotayı fazla takip edemedik.

Birinci katta bir ara Ayşe Yaprak’la ilgilendi, ben de yukarıda görüldüğü gibi oldukça kötü fotoğraf çekimleri yaptım. Yaprak’ın minicik bedeni iile hareketliği ve sevimliliği etrafımıdaki müze gezerleri de bayağı eğlendirdi.

Bu arada aramıza Evren’de katıldı. Saatler ilerlerken müzenin birinci katı da fazlasıyla dolmaya başladığı için biz ikinci kata indik. Bu katta Figuras Müzesi’ne ayrılan bölümde bayağı vakit geçirdik, fotoğraflar çektik. Dali’nin ahşap oymalı baskılarının bulunduğu bölüme geldiğimizde Yaprak hafif hafif uyuklar hale geldi ve ben de sonunda bir nefes alabildim, 2. kattaki resimlere bakabildim, audiodan anlatımları dinleyebildim. Ancak Dali’nin kısa filmini izleyemedim.

3. kat diğerlerine göre daha az eserin sergilendiği son bölümdü. Ara Güler’in Dali fotoğrafları ve Dali’nin 1980′den 89′a kadar ki son resimlerinden örnekleri içeriyordu. Yukarıdaki fotoğrafta görüldüğü gibi burada da Yaprak hanım uyuklamaya devam etti. Sergiyi Ayşe ve Evren’den ayrı gezdiğimizi için son katta bizim turumuz bittiğinde onların da 3. kata inmesini bekledik. Ardından bir buluşma yeri tespit ederek biz satış mağazasının bulunduğu zemin kata çıktık.

Satış Mağazası ile bayağı ilgilenen Yaprak iki arada bir derede kendisine arkadaş bulmayı da ihmal etmedi. Ayşe ve Evren’nin de gelmesi ile birlikte mağazadan ufak tefek alışveriş yapıp Sabancı Müzesi Salvador Dali Sergisi’nden ayrıldık. Çıkıştaki İstinye’ye doğru müze duvarının kenarından uzayan giriş kuyruğunu gördüğümüzde bizim ne kadar vakitli geldiğimizi anladık. Saat 14:00′ü geçiyordu, başta Yaprak olmak üzere hepimiz acıkmıştık ve kısa bir nereye gitsek sohbetinin ardından Bebek’e, Kitchenette gitmeye karar verdik.

Kitchenette Yaprak için kıymalı nohutlu ve bol salçalı değişik bir çorba getirttim. Bizim ki fazla itibar etmedi bu yeni tada. Yaprak bu mekanda da yan masamıza gelen 14 aylık bebek ile çok ilgilendi ama ismini anlaymadığım bu erkek bebek bizimkine hiç yüz vermedi. Bayağı sigara dumanı ile kaplı olan mekanda elele etrafta dolaştık, Evren onu omuzlarına aldı, Ayşe kucağında böceği meşgul etmek için uğraştı. Kısacası Kitchenette’deki yemeğimiz benim için yine pek kolay geçmedi. Saat 16:00′yı geçe hem Yaprak artık durmadığı, hem de Evren’nin iş seyahati olduğu için kalkmaya karar verdik. Minik ponpon dönüş yolunda uzun günün yorgunluğu ile kollarımda uyuyakaldı.

Tags: ayşe musal, Evren Guloksuz, Sakıp Sabancı Müzesi, Salvador Dali Sergisi

Dün Ayşe Musal ile İstanbul Modern’deki Tasarım Kentleri sergisine gitmeyi kararlaştırdık. Öğleden sonra iki gibi Yaprak’la zor bela kendimizi sokağa atabildik. İstanbul Modern’e vardığımızda İlhan’da bize katıldı.

İstanbul Modern, Tasarım Kentleri sergisinde, dünya tasarım anlayışını değiştiren en önemli sanatçıların yapıtlarını bir araya getirerek, 19.yüzyıl ortalarından günümüze kadar tasarım tarihini yansıtmış. Londra Tasarım Müzesi işbirliğiyle gerçekleşen serginin küratörlüğünü Londra Tasarım Müzesi Direktörü Deyan Sudjic’in üstlenmiş. Mimariden endüstriyel ürünlere, mobilyadan grafik tasarımına,  modadan otomotive uzanan çok geniş bir yapıt seçkisini içeren sergide, 64 tasarımcının 109 yapıtı, 7 markanın 12 ürünü yer alıyordu. Yaprak sergiyi gezdiğimiz süre boyunca oldukça hareketliydi ve etraftaki diğer ziyaretçilerin de ilgisini çekmekten geri kalmadı. İnsanın bildiği tasarımların orijinallerini karşısında görmesi ve tarihçesini öğrenebilmesi gerçekten heyecan verici.

Sergiden sonra hepimiz açıkmıştık ve kafeye geçtik. Limana yanaşmış geminin güvertesi ile karşı karşıya oturmak ve güzelim İstanbul boğaz manzarasından mahrum kalmak tabii ki bizi pek sevindirmedi.Ama ben gemiye baktıkça anneannemle çıktığımız nefis gemi yolculuğunu andım, anlattım. Belki Yaprak biraz büyüdüğünde bir gemi gezisi daha yaparız ailece.

Yemeklerimizi yedik, biralarımızı içtik ve akşamüstü İstanbul Modern’i kapatıp mekandan ayrıldık, yürüye yürüye eve döndük. Yaprak genel anlamda çok uyumluydu. Zaten küçük gezgin sokaklarda olsun da gerisi mühim değil !!! Ayşe’den gelecek fotoğrafları da yazının gerisine ekleyeceğim.

Bu arada yazının en üstündeki fotoğraf sergiden bir alıntı. İçeride fotoğraf çekilmesinin yasak olduğunu unutup bir anda heyacan yapıp çekiverdim bu kareyi. Neyseki hiçbir güvenlik görevlisi farketmedi. Görülen ekranlarda sergiyi gezenler var. Ziyaretçiler isterlerse görülen büyük ekranın önünde yerleştirilmiş bir kameraya üç saniyelik poz veriyorlar ve kameranın çektiği görüntü büyük ekrandan seçtiğiniz küçük bölüme aktarılıyor. Pek net olmasa da biz iki karede yer alıyoruz. Orta dörtlü ekrandaki üst sağ (Yaprak – Ayşe – ben) ve alt sol (Yaprak – ben- İlhan).

Tags: ayşe musal, design cities, istanbul modern, tasarım kentleri

Ayşe Musal ve Aslı Uçman seni bugün görmeye geldiler. Senin çok güzel bir bebek olduğunu düşünüyorlar. Sen de onlar varken çok usluydun. (her ne hikmetse !!! … sanki bütün gece beni uyutmayan minik canavar gitmiş, küçük bir pericik gelmişti) . Sana çok güzel hediyeler getirdiler. Senin adına ben onlara teşekkür ettim.

Tags: 1 aylık bebek gelişimi, aslı uçman, ayşe musal

İpek ve Ayşe’nin yeğeni Çaka – Bebek Parkı Festivali / 24.06.2007
Çaka 6 aylık ve dünyalar tatlısı. İtiraf edeyim, yıllar sonra ilk defa kucağıma aldığım bebek o. Pek de ağır ve hareketli oluyormuş altı aylık bebekler.
Yaprak sen de mi kıpır kıpır olacaksın?Senin ilk alışverişini de Bebek Parkı’ndaki Festival’den yaptım.

Tags: ayşe musal, çaka musal