Dün anneanne ve dedeye yemeğe gittik. Ama yemeğin gerçek konukları biz değildik. Gerçek konuklar anneannenin dayısı, benim büyük dayım, Yaprak’ın ise büyük büyük Şemsettin dayısı ve büyük büyük Sevgi yengeydi. Hava yağmurlu olduğu için yürüyerek gidemedik ve üzüldük.

Ama anneannelere vardığımızda neşemiz yerine geldi. Yine anneanne Yaprak’a oyuncak almıştı. Bir de oradaki oyuncakları koyabileceğimiz kocaman sepet  vardı ve bizimki sepeti elinden bırakmadı. Anneannenin dediğine göre sepet Zeytin’in de favorisiymiş. Habire içine girip yatıyormuş.

Yemek balık, deniz mahsulleri ve sebze ağırlıklıydı. Yaprak ızgara levrek ve jumbo karideslerini hapur hupur yedi. Patates ezmeyi de sevdi ama enginar ve kereviz salatasına dokunmadı. Sarı biberlerden de tattı ama pek beğenmedi.

Anneannemiz Yaprak neye dokunup, neye dokunmaması gerektiğini öğrensin diye birçok aksesuvarını artık ortada tutuyor. Ara ara bizimki onlara doğru hareketlense de ben atmaca gibi uçuyorum üstüne. Yaprak kuşum pek bir mutluydu dün, hepimize çiçekler koklattı, yeni oyuncakları ile oynadı, kucaktan kucağa gezdi, iki saat kadar da uyudu.

Akşam eve yürüyerek döndük, öğlenden kalan içimizdeki ukteyi yok ettik

Tags: 22 aylık bebek gelişimi, ataman aral, emel aral, şemsettin kantörün, sevgi kantörün