Dün aniden bir telefon aldık.

Anneanne ile dedemiz İstanbul’a dönmüş sonunda. Nisan ayından beri Datça-Bodrum hattında neredeyse kışı getirdiler. Doğrusu onları çok özlemişiz. Yaprak iki ayı aşkın süredir onları görmemesine rağmen hemen “anneanne, dede” demeye başladı. Başta biraz utansa da hemen ortama alıştı ve tam performans oyuncaklarını dağıtmaya, evin içinde koşuşturmaya başladı.

Akşam anneannemiz “siz de yemeğe kalın” deyince hiç reddetmedik ve derhal sofraya kurulduk. Yaprak artık sofradaki yerini fikslemiş durumda. Anında kendi sandalyesine çıkıp oturuyor. Yemeğini kendi yiyor. Annesine fazla zahmet vermiyor. Bizim kız çok büyüdü canım, kocaman oldu, her işini kendi yapıyor …. tuvalet hariç

Etiketler: 22 aylık bebek gelişimi, ataman aral, emel aral