Dün Yaprak’la Beşiktaş sahile indik. Sahilden önce uğradığımız Starbucks’dan içecek ve yiyeceklerimizi aldık. Sahil sakindi. Yaprak rahatça güvercinlerin peşinden koşturabildi, vişneli kekinden yedi, kekinin kalan bölümlerini kuşalarla paylaştı, etrafımıza bir güvercin ordusu topladı. Beşiktaş iskelesine yanaşmış Kadıköy vapurunu izledi, vapurun kalkma düdüğü ile çok korktu ve yanıma nasıl koşacağını şaşırdı.

Bu arada BeşiktaşA indiğimizde ilk durağımız TeknoSA oldu. Bize fotoğraf makinamız için “sizlere ömür” dediler. Yenisini almamızın mercek tamirinden çok daha akılcı olduğunu söylediler. Sonuçta fotoğraf makinamız yoktu ama cep telefonumuz vardı. Ben de cep telefonu ile birkaç poz çekmeyi ihmal etmedim, çok da kötü değiller değil mi?

Beşiktaş sahilde bir saat kadar oturduk. Kalkmak için hareketlendiğimizde bir baktım Yaprak ilerideki sarı demirlere doğru koşuyor. Benim tahminim minik kuzucuk bisiklet parkı için yapılmış sarı demirleri oyun parkındaki oyuncaklardan zannetti. Güldüm ve bakalım ne yapacak diye hiç müdahale etmedim. Bizimki, tırmanmaya çalıştı, olmadı, bacağını atmaya çalıştı, yetiştiremedi, bir ileri, bir geri, denedi, denedi, denedi. Bunun üzerine ben de pusetimizi demirlerin bir aralığına park ettim. Diğer aralığa da kendim oturdum. Ama Yaprak bu durumdan hiç memnun olmadı. Kendi oyun alanının işgal edildiğini düşündü herhalde. Mızmızlandı. Onun üzerine ben de kalktım, “güle güle, ben gidiyorum, sen kal istiyorsan” dedim. Yaprak’ın bu son zamanlardaki inatçı tavırlarından birini yaşamaya başlayacağımızı hissettim. Ben pusetle Yaprak’dan uzaklaşırken, o da demirlere tutunmuş beni izledi, ama bana doğru hiç bir hamle yapmadı. Ben de sırtımı döndüm, hiç onunla ilgilenmiyormuş gibi yürümeye devam ettim. Üç dört adım sonra elimdeki boş içecek bardağını çöpe atıyormuş gibi yaparak yan gözle arkamdaki minik canavara baktım, peşimden gelmeye başlamıştı. Böyle böyle birbirimize stratejiler geliştiriyoruz Yaprak hanımla, büyüdükçe işler annesi için zorlaşıyor. 

Etiketler: 18 aylık bebek gelişimi