Biraz önce Yaprak’la kanepe üstüne boğuşurken kızım hakkında yeni bir keşfim oldu. O kafasını geriye doğru atmış gülerken bir baktım ki çenesinin üst tarafındaki her iki “birinci azı” dişleri patlamış. Bir sevindim, bir sevindim anlatamam. Meraklanmaya başlamıştım, 15. ayımıza gelmemize rağmen ilk sekizi sonrasında başka diş görünürlerde yok diye. Aslında anlamam gerekirdi çünkü son iki gündür özellikle köfte yedirdiğimde çiğner gibi ağız hareketleri yapıyordu, ben de “sanki dişin var da çiğniyorsun” diye kızıma gülüyordum. Meğerse benim minik kuşumun dişleri çıkıyormuş da çiğneme antremanlarına girişmiş. 
Bu arada sözkonusu iki dişin de fotoğrafını çekmeye çalıştım ama olmadı … 
Archive for Mart 12th, 2009
7 Mart 2009 – Anneannelerdeyiz, Yaprak gülmemek için adeta yemin etmiş, “gülsene kızım” diyorum, ıhhh tık yok …
11 Mart 2009 – Yine anneannelerdeyiz. Yaprak bugün “gününde”. Çılgınlar gibi bir sağa, bir sola gidiyor, nereyi karıştırsın, hangi gazeteyi yırtsın bilemiyor ve hep gülüyor. Özellikle dedesinin peşini mutfakta bırakmıyor, fotoğrafta da görüldüğü gibi dedesinin önünde buzdolabının içine düşmek üzere
Şimdi siz söyleyin, “cool” takılan Yaprak mı , yoksa yüzündeki tatlı gülücükleri ile etrafa neşe saçan Yaprak mı daha güzel? Bence neşeli Yaprak Yaprak neşeli olunca ben de neşeli oluyorum, içim içime sığmıyor, onun her anını hafızama kaydetmek istiyorum, o nedenle de sürekli fotoğrafını çekiyorum. Yaprak neşeli iken hayatta hiçbir problem yokmuş gibi geliyor, yaşam çok daha yaşanası oluyor. Onun gülücükleri hepimizi motive ediyor, onun enerjisi hepimizi daha canlı kılıyor. İyi ki varsın hayatımızda tatlı bebeğim, Yaprak’ım benim. Seni cok seviyorum. 
Yazılarımıza Gelen Son Yorumlar