Fotoğrafların parmakları olsa benim yerime yazacaklar yukarıdaki görüntülerde yaşanan felaketi.
Ama zamanın bebeği işte, bunca dağınıklık için telefonla konuşacak vakitte buluyor. Her nedense telefonuna “anniiii, anniiiii” diye bağırıyor, oysa ki ben zaten karşısında iki elim belimde “nedir bu dağınıklık?” diyerek saçlarım diken diken olmuş duruyorum. Bakıyorum huylu huyundan vazgeçmeyecek, ileride evi ne hale getirdiğini kendi gözleriyle görsün diye hemen fotoğraf makinamı kapıyorum ve belgeliyorum anları.
Etiketler: 15 aylık bebek gelişimi
This entry was posted
on Perşembe, Mart 5th, 2009 at 18:12 and is filed under 1-2 Yaş.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
odasında adım atacak yer kalmadığında kapısını kapatıp taşınıyor bizimki.
telefonla konuşurkenki hali çok tatli. “bu karışıklıkla benim alakam yok ben geldim telefonumu ediyorum” diyor sanki. ya böyle masum&şeker suratlı bi bebişe kızılmazki yaaa
))
Günde ortalığı kaç defa topladığımın sayısını ben bile şaşırıyorum. Hele bir de kütüphaneyi aşağı indirme durumu var ki … o zaman işte “sinirlenmiş bir anne” profilini başarılı şekilde sergiliyorum
ben bızımkıne çadır aldım artık pek dağıtmıyor oyuncakları çadırda oynuyor dağıtsada toplaması kolay oluyor tavsiye ederım birazda olsa rahat edıyorsunuz ama bu dağınıklığıda ayrı bir güzelliği var
Ben de 8-9 aylıkken Yaprak bir çadır almıştım. Kurma çubuğu kırıldı maalesef.
o cubuklar hakıkaten cok kotu bızımkıne bu kadar nasıl dayandı bılmıyorum