Yukarıdaki fotoğrafı dün yeğenim, yani Yaprak’ın tek kuzeni tatlı Eda çekti. Farkettimki, son bir aydır Yaprak’la beraber çektirdiğimiz ilk fotoğraf bu. Elinde kamera ile yaşayan ben, Yaprak’la kendimi aynı karede görüntületmeyi çok ihmal ediyorum. Aslında düşünüldüğünde de fotoğrafı çekilmesi eğlenceli olan zaten ben değilim çünkü ben hemen hemen hep aynıyım, Yaprak ise büyüyor, değişiyor, yüzü, gözleri her geçen gün daha fazla anlam doluyor.
Etiketler: eda dede, ipek aral kişioğlu, Yaprak Kişioğlu
This entry was posted
on Pazar, Ocak 25th, 2009 at 10:03 and is filed under 1-2 Yaş.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
dün fotoğraflara bakarken aynı şeyi düşündüm, kızımla ikimizin en son ne zaman fotomuz vardı?hatta aile olark üçümüzün?bu konu üzerine eğilmeli..
çok guzel çıkmışssınız..fotograflarda anlıyoruz değil mi çocuklarımızın büyüdüğünü ve ne yazıkki yaşlandığımız:(
Teşekkür ederiz
Evet, ben de ilk “Yaprak büyüyor, ben yaşlanıyorum” gibi birşeyler yazdım fotoğraf altındaki metine, sonra ifadeleri “ben hemen hemen hep aynıyım” diye değiştirdim. “Anne bunalımda” havası yaratmayayım dedim kendi kendime !! 
:)
Genelde bebişler basın foto karşısında biz ikinci, hatta üçüncü planda…
Çok güzel bir fotoğraf…
Teşekkür ederiz Arzu Hanımcığım