Sakin bir pazar günü geçiriyorduk. İlhan her zamanki gibi ofiste, ben bilgisayar başında, Yaprak ise yanımda oyuncakları ile oynuyordu….du. Bu küçük canavar ne ara gelmiş, çalışma masamın çekmecesindeki, ne zaman koyduğumu unuttuğum rujumu bulmuş, almış, kapağını açmış, yerde emekleye emekleye ( gerisinde halı üzerinde bıraktığı yoğun izlerden anlaşılıyor) kanepe kenarına gitmiş ve orada operasyona bütün yoğunluğu ile girişmiş ?
Ben de saf saf “ay ne güzel sessiz sessiz oynuyor” diyordum içimden. Ama birden şeytan dürttü, bir bakayım dedim bizimkine. Kafamı dalgın dalgın çeviriken ilk başta hemen sağ omuz altındaki kahverengi-kırmızı izleri gördüm. Gözlerimi kısıp, dalgın halimden silkinip “Bu da ne?” diye fısıldadım kendi kendime. Biraz daha kafamı çevirdiğimde halı üzerindeki izleri farkettim. İzleri takip ettiğimde ise karşıma şu yukarıda görmüş olduğunuz haylaz böcek çıktı !. Bir an ne yapacağını bilemez halde “nereden buldu çikolatayı?” diye ellimi alnıma koydum. Ama yanılıyordum, felaket sandığımdan çok daha kötüydü. Sözkonusu “renk” kaynağının burnuma gelen kokusunun çikolata değil, ruj olduğunu anladığımda iş işten çoktan geçmişti. Gülsem mi, ağlasam mı bilemedim. Gittim yanına, eğildim “Ne yapıyorsun sen? dedim sakin sakin, bana baktı ve güldü Yaprak. Ruj kabına sokmuş olduğu o küçük parmağını daha bir ileri itti. Yerdeki ruj katmanını eli ile biraz daha dağıttı. Ben de ona baktım, baktım ve” eh, ne yapalım, bari bu -şahane- anı görüntüleyelim” dedim.
Yaprak rujdan yedi mi bilemiyorum. Ama ellerini, ayaklarını, ağzını, ardından da yerleri temizlemek bayağı vaktimi aldı. Halı ne oldu diye soracak olursanız; halı pazatesi yıkamaya gidiyor. Benim başedemeyeceğim kadar ruja bulanmış durumda çünkü. 
Yazılarımıza Gelen Son Yorumlar