Dün Ayşe Musal, Evren Gülöksüz, Yaprak ve ben Salvador Dali sergisini görmeye Sakıp Sabancı Müzesi’ne gittik. Bu gezimize İlhan işleri nedeniyşe katılamadı . Sabah saat 11:00 gibi Emirgan’a vardığımızda müzenin girişi boyunca dizili otomobilleri görünce içimden “eyvah” dedim, “çok dolu galiba”. Ama sandığımın tersine girişte hiç beklemeden biletlerimizi aldık ve köşk yolundan yukarı yürüdük. Bu arada girişte Dali’nin Figuras’daki müzesinin meşhur yumurtalı duvarlardan bir küçük örneğini koymuş olmaları çok hoşumuza gitti.

Serginin başlangıçında Salvador Dali’nin hayatının kronolojik olarak anlatıldığı bölümü Yaprak’la ben seri olarak geçtik. Çok fazla insan bu bölümde birikmişti. Benim Dali üzerine önceden bir parça bilgili olmam işe yaradı kısacası. Girişte aldığımız audiodan da ilgimi çeken parçalar üzerine bolca bilgi alabildim. Yaprak tabii ki kısa süre sonra içinde bulunduğumuz loş ama insan dolu mekandan sıkılmaya başladı, huysuzlandı. İlk kurtarıcım yanımdaki biskuvi ve krakerler oldu. Birinci katta bir aşağı bir yukarı yarı resimlere, fotoğraflara bakar, yarı beslenme vakdi geçirir şekilde minik böcekle dolandık. Doğrusu serginin dolaşılması için hazırlanan rotayı fazla takip edemedik.

Birinci katta bir ara Ayşe Yaprak’la ilgilendi, ben de yukarıda görüldüğü gibi oldukça kötü fotoğraf çekimleri yaptım. Yaprak’ın minicik bedeni iile hareketliği ve sevimliliği etrafımıdaki müze gezerleri de bayağı eğlendirdi.

Bu arada aramıza Evren’de katıldı. Saatler ilerlerken müzenin birinci katı da fazlasıyla dolmaya başladığı için biz ikinci kata indik. Bu katta Figuras Müzesi’ne ayrılan bölümde bayağı vakit geçirdik, fotoğraflar çektik. Dali’nin ahşap oymalı baskılarının bulunduğu bölüme geldiğimizde Yaprak hafif hafif uyuklar hale geldi ve ben de sonunda bir nefes alabildim, 2. kattaki resimlere bakabildim, audiodan anlatımları dinleyebildim. Ancak Dali’nin kısa filmini izleyemedim.

3. kat diğerlerine göre daha az eserin sergilendiği son bölümdü. Ara Güler’in Dali fotoğrafları ve Dali’nin 1980′den 89′a kadar ki son resimlerinden örnekleri içeriyordu. Yukarıdaki fotoğrafta görüldüğü gibi burada da Yaprak hanım uyuklamaya devam etti. Sergiyi Ayşe ve Evren’den ayrı gezdiğimizi için son katta bizim turumuz bittiğinde onların da 3. kata inmesini bekledik. Ardından bir buluşma yeri tespit ederek biz satış mağazasının bulunduğu zemin kata çıktık.

Satış Mağazası ile bayağı ilgilenen Yaprak iki arada bir derede kendisine arkadaş bulmayı da ihmal etmedi. Ayşe ve Evren’nin de gelmesi ile birlikte mağazadan ufak tefek alışveriş yapıp Sabancı Müzesi Salvador Dali Sergisi’nden ayrıldık. Çıkıştaki İstinye’ye doğru müze duvarının kenarından uzayan giriş kuyruğunu gördüğümüzde bizim ne kadar vakitli geldiğimizi anladık. Saat 14:00′ü geçiyordu, başta Yaprak olmak üzere hepimiz acıkmıştık ve kısa bir nereye gitsek sohbetinin ardından Bebek’e, Kitchenette gitmeye karar verdik.

Kitchenette Yaprak için kıymalı nohutlu ve bol salçalı değişik bir çorba getirttim. Bizim ki fazla itibar etmedi bu yeni tada. Yaprak bu mekanda da yan masamıza gelen 14 aylık bebek ile çok ilgilendi ama ismini anlaymadığım bu erkek bebek bizimkine hiç yüz vermedi. Bayağı sigara dumanı ile kaplı olan mekanda elele etrafta dolaştık, Evren onu omuzlarına aldı, Ayşe kucağında böceği meşgul etmek için uğraştı. Kısacası Kitchenette’deki yemeğimiz benim için yine pek kolay geçmedi. Saat 16:00′yı geçe hem Yaprak artık durmadığı, hem de Evren’nin iş seyahati olduğu için kalkmaya karar verdik. Minik ponpon dönüş yolunda uzun günün yorgunluğu ile kollarımda uyuyakaldı.

Tags: ayşe musal, Evren Guloksuz, Sakıp Sabancı Müzesi, Salvador Dali Sergisi