İki gün önce yani 22 Ağustos’da ben kanepade oturmuş Yaprak’ı izliyordum. O ise emekleyerek ayak ucuma geldi. Sonra bir elini bana uzattı. Çok şaşırdım çünkü ilk defa böyle bir taleple karşılaşmıştım. Ben de öne eğilip onun uzattığı elini tuttum. Derken diğer elini de uzattı, şaşkınlığım iki kat arttı ve diğerini de tuttum. Birden nasıl olduğunu anlayamadığım bir şekilde kendini yukarı çekti ve ben de onun yükünü alınca ayakları üzerinde doğruldu. O an yaşadığım duyguyu şaşkınlıktan çok, dehşete düşmek olarak özetleyebilirim. Minik Yaprak son derece bilinçli bir şekilde kendisi ayağa kaldırmamı sağlamıştı. Ben sadece onun bu amacına bilinçsizce yardımcı olmuştum. Bu “el çırpmak” veya “tel sarmak” gibi bir öğretme süreci değildi. Bu sefer Yaprak beni aklını kullanarak yönlendirmiş ve kendisini istediği gibi ayağa kaldırmıştı. Bu mükemmel anı hiç unutmayacağım.Dün ise bir başka gelişmeyi yaşadık. Ben kanepede oturarak iki elini tutmuşken bir elini kurtardı ve dizime koydu, yarı yükünü dizime verdi. Sanırım kızım bana “yakında senin de yardımına ihtiyacım olmayacak, kanepelere-sehpalara tutunarak ayağa kalkabileceğim” demeye çalışıyordu. Yaprak hemen yürümek istiyor, çünkü sonrasında benim canımı üç katı okuyabilecek …

Tabii ki bütün gün evde olmadık yerlere ulaşarak emekleyen ve son atakla da yürüme antremanlarına başlayan minik böcek, ara ara da dayanamarak kendisini uykunun kollarına bırakıyor, bu da onlardan bir tanesi …

Etiketler: 8 aylık bebek gelişimi