Dün Yaprak beni çok korkuttu. Kendi de korktu ve biraz canı acıdı.

Gece ve gündüz uykusunu biribirinden ayırabilmesi için aynı yatakta uyumamasının faydalı olabileceğini okuduğum ilk günden beri, Yaprak gün boyunca sabah ve öğleden sonra seansı olmak üzere iki defa bizim yatağımızda uyuyor. Son günlerde giderek hareketlenmesi doğal olarak üç tarafı açık olan yatağımızda Yaprak’ın geçirdiği vakitleri oldukça tehlikeli hale getirmişti. Sonunda dün olanlar oldu.

İlk günden beri Yaprak’ı yatağımıza koyduktan sonra etrafını düşmesini engelleyebilmek üzere yastıklarla çeviriyordum. Düne kadar işe de yaramıyor değildi. Dün her zamanki gibi öğleden sonra uykusuna yatırdım minik böceği. Biraz yatak üstünde döndü ve müziğin etkisiyle de kısa süre sonra uykuya daldı. Öğleden sonra uykusu yaklaşık bir buçuk saat süren tatlı tırtılın uyanmasına yakın odaya uğramaya başladım, bilgisayar başına onu görebileceğim şekilde oturdum. Derken kafamı kaldırdım ve Yaprak’ın yatağın dışına doğru uzandığını ve olması gereken yerde yastığın bulunmadığını gördüm. Sandalyeden fırladım, “Yaprakkkkk” diye bağırmamla onu yataktan aşağı kafa üstü düşerken gördüm. Bir anda her tarafıma ateş bastı, kalbim “GÜM” dedi … koştum… saliseler içinde Yaprak’ın iterek yere attığı yastığın üstüne düşüşünü, yastıktan kayışını ve kafa üstü yastık-duvar-komidin üçgenine sıkışmasına şahit oldum. Nefesim kesilmişti, birden Yaprak keskin bir çığlıkla ağlamaya başladı. Eş zamanlı benim de gözlerimden yaşlar boşaltı. Çok ama çok korkmuştum. Onu hemen kucağıma aldım. Yüzünei, kafasına baktım dikkatlice. Gözünün kenarı hemen şişti ve morardı. Yaprak ağlarken bu kazayı ne kadar ucuz atlattığımızı düşündüm, sakinleşinceye kadar ona sarıldım ve dakikalarca öptüm. Kendime de oldukça ağır sözler sarfettim, halen de etmeye devam ediyorum. Fotoğrafta gözünün altındaki moraran bölge görülüyor.

“Kuşum, çok özür dilerim, daha dikkatli olmam gerekirdi”

Etiketler: 8 aylık bebek gelişimi